Αν και ο εθισμός των παραγωγών του Hollywood στην εκμετάλλευση των συνεργατών τους (στην προκειμένη περίπτωση σεναριογράφων και ηθοποιών) είχε ως αποτέλεσμα να παραλύσει η βιομηχανία για σημαντικό χρονικό διάστημα, με συνέπεια το Hulu να ανακοινώσει την πρόωρη παύση της σειράς του Tony McNamara (σεναριογράφου της επερχόμενης ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου, Poor Things), το The Great κατάφερε να μας αποχαιρετήσει με μία σεζόν που όχι μόνο ολοκληρώνει σχετικά αρμονικά την ιστορία (προφανώς, αφήνοντας μετέωρα κάποια νήματα πλοκής), αλλά μας υπενθυμίζει και τους λόγους που αυτή η σειρά θεωρείται μια από τις καλύτερες -και σημαντικότερες, όπως θα δούμε παρακάτω- σειρές της εποχής μας.
Μετά τα γεγονότα της δεύτερης σεζόν, η Αικατερίνη και ο Πέτρος έχουν αποφασίσει η πρώτη να ασχοληθεί με την διαχείριση της αχανούς αυτοκρατορίας και την ολοκλήρωσης του πολιτικού της οράματος και ο δεύτερος να αναλάβει το μεγάλωμα του πρωτότοκου γιου τους. Προφανώς, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι τόσο απλά∙ γεγονότα που σημάδεψαν την προηγούμενη σεζόν απλώνουν τη σκιά τους στη σχέση του ζευγαριού, οι αυλικοί του Πέτρου αρνούνται να δεχτούν το νέο status quo, γεννώντας αμφιβολίες στον πρώην αυτοκράτορα για τις επιλογές του και ο στενός κύκλος της Αικατερίνης μηχανορραφεί ώστε να ενδυναμώσει την πολιτική του επιρροή, με συνέπειες όμως που αποδεικνύονται καταστροφικές.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο McNamara βρίσκει εύφορο έδαφος για να εξερευνήσει όλες τις περίπλοκες πολιτικές του ιδέες με τρόπο αξιοζήλευτο. Μπορεί το ριζοσπαστικό όραμα της Αικατερίνης να ριζώσει σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον με την ίδια να βάλλεται διαρκώς όχι μόνο από ευγενείς, αλλά θηριώδεις μάζες απλών πολιτών που συνεχίζουν να ορίζουν την ύπαρξη τους σύμφωνα με τη θέληση του Θεού; Τελικά, υπάρχει χώρος για μια πολιτική πρόταση που ξεφεύγει από τα ασφυκτικά όρια της πραγματικότητας και των σχέσεων εξουσίας ή μήπως ο ρομαντισμός για έναν καλύτερο κόσμο οφείλει να βρει φρικτό θάνατο από την κυνική πραγματικότητα; Η σειρά δεν βολεύεται σε εύκολες απαντήσεις και η πένα του McNamara αναζητά με τόλμη τις λεπτές αποχρώσεις σε όλα τα ζητήματα, δίχως να βολεύεται σε επικίνδυνες απλουστεύσεις∙ τα επεισόδια με την απαγόρευση των δολοφονιών και τη νομοθέτηση των διαζυγίων αποτελούν εξαιρετικά δείγματα της ξεκαρδιστικής καταβύθισης που επιχειρεί η σειρά στις περιπλοκότητες της άσκησης εξουσίας, υπογραμμίζουν τον καθοριστικό ρόλο του φόβου απέναντι στην αλλαγή που δημιουργεί καχυποψία ακόμα και στην πιο καλοπροαίρετη μεταρρύθμιση κι υπενθυμίζουν πως ακόμα και η πιο ριζοσπαστική ιδέα πρέπει να περάσει από το εργαστήρι της πραγματικής ζωής μέχρι να στεριώσει στην ιδανική μορφή της. Αυτό όμως που ξεχωρίζει τη σειρά από αμέτρητες άλλες σύγχρονές της, είναι πως όσο δύσκολα κι αν φαίνονται τα πράγματα, η Αικατερίνη δεν κάνει ποτέ εκπτώσεις στο όραμα της, δεν ενδίδει ποτέ στο δέλεαρ του κυνισμού.
Το ταραχώδες πολιτικό τοπίο αντικατοπτρίζεται και στο ύφος της σειράς. Μια πραγματικά συγκλονιστική εξέλιξη (τεράστιας επικινδυνότητας, αν αναλογιστούμε ότι σχετίζεται με ένα από τα πιο ισχυρά χαρτιά της σειράς) τυλίγει όλο το παλάτι με ένα πέπλο ανείπωτης θλίψης. Προς θεού, το χιούμορ δεν εξανεμίζεται από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά συνοδεύεται από μια διάχυτη θλίψη που επηρεάζει την πλειονότητα των βασικών χαρακτήρων, περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο τους πολιτικούς συσχετισμούς, με την ρωσική αυτοκρατορία να περπατάει πλέον σε ένα λεπτό στρώμα πάγου, έτοιμο να θρυψαλιστεί ανα πάσα στιγμή.
Αν έπρεπε να προσάψουμε κάτι στην τρίτη σεζόν είναι τα ελαφρώς φλύαρα επεισόδια της∙ η μικρότερη διάρκειά τους θα έκοβε μερικά διάσπαρτα λίπη. Ωστόσο, μικρή σημασία έχουν αυτά μπροστά σε μια σειρά τέτοιου βεληνεκούς. Διότι, για να κάνουμε και έναν συνολικό απολογισμό τώρα που ήρθε το τέλος, το The Great έχει αριστεύσει σε όλα εκείνα που το σύγχρονο Hollywood αποτυγχάνει παταγωδώς, ξανά και ξανά. Γιορτάζει τη σεξουαλικότητα αγκαλιάζοντας όχι μόνο όλους τους σεξουαλικούς προσανατολισμούς (όλοι πάνε με όλους, με τρομερή φυσικότητα), αλλά αναδεικνύει όλες τις πτυχές του σεξ∙ από εκείνη της αγνής απόλαυσης (δεν υπάρχουν σύγχρονες ταινίες και σειρές που να περιέχουν τόσο σεξ, όσο και οι τρεις σεζόν του The Great) μέχρι την στυγνή εργαλειοποίηση του για απόκτηση εξουσίας (μην ξεχνάμε πως ο McNamara ευθύνεται εν μέρει για το σπουδαίο The Favourite). Όλα αυτά όμως δεν πλέουν στο κενό, αλλά συνυπάρχουν με μια πραγματικά αναζωογονητική πολιτική σκέψη που αντί να επιδιώκει την ίση μοιρασιά της μιζέριας, διεκδικεί την αλλαγή του κόσμου.
Όαση ηδονής σε ένα ανέραστο κινηματογραφικό και τηλεοπτικό τοπίο, αλλά και μια πηγή ουσιαστικής κριτικής σκέψης με τρομακτικά προσιτό τρόπο, το The Great ευτύχησε να διαθέτει μια από τις απολαυστικότερες πένες της εποχής μας και ένα καστ που θα έπρεπε ήδη να μνημονεύεται ως ένα από τα καλύτερα της τηλεοπτικής ιστορίας (τόσο ως σύνολο, όσο και ειδικά η Fanning με τον Hoult). Αν και θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πως θα διαχειρίζονταν οι υπόλοιπες σεζόν τις σεναριακές αποφάσεις της τρίτης, το πρόωρο φινάλε δεν μας προκαλεί θλίψη, αλλά μας γεμίζει με απόλυτη ευτυχία που μπορέσαμε να απολαύσουμε εν τη γενέσει της μια σειρά σαν κι αυτήν. The Great, ήσουν πραγματικά σπουδαίο. Huzzah!
