Ήδη από τον τίτλο της (His & Hers), αλλά και έναν μονόλογο που επαναλαμβάνεται αρκετές φορές στη διάρκεια των έξι επεισοδίων, η σειρά της Dee Johnson, διασκευή του ομώνυμου best-seller μυθιστορήματος της Alice Feeney, υπόσχεται μια φιλόδοξη αφήγηση που αποτυπώνει τη σύγκρουση δύο διαφορετικών οπτικών πάνω στο ίδιο συμβάν. Την οπτική της Anna (Tessa Thompson), μιας δημοσιογράφου που επιστρέφει στην ενεργό δράση για να καλύψει μια υπόθεση δολοφονίας στην πόλη που μεγάλωσε και του Jack (Jon Bernthal), του ντετέκτιβ που ανέλαβε την εξιχνίασή της.
Κι αν όλα τα παραπάνω δημιουργούν υποσχέσεις για μια ενδιαφέρουσα ιστορία γεμάτη αντικρουόμενες αφηγήσεις και αναξιόπιστους αφηγητές, τελικά η σειρά ακολουθεί ένα διαφορετικό μονοπάτι. Εδώ, δεν υπάρχει η παραμικρή σύγκρουση ανάμεσα στις αφηγήσεις των δύο χαρακτήρων, παρά μόνο κάποιες μικρές συγκρούσεις που έχουν να κάνουν με το κοινό παρελθόν των δύο πρωταγωνιστών, αλλά και τον τρόπο διαχείρισης της υπόθεσης (πχ. η Anna διαρρέει εμπιστευτικές πληροφορίες για να βγάλει αποκλειστικό ρεπορτάζ). Ναι μεν, ο κάθε χαρακτήρας κρύβει τα δικά του μυστικά που τον συσχετίζουν με την υπόθεση δολοφονίας, αλλά η αφήγηση του ενός δεν αναιρεί την αφήγηση της άλλης, παρά μόνο προσφέρουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγική δολοφονία. Κάπως έτσι, η αρχική υπόσχεση, η οποία θα μπορούσε να προσδώσει στη σειρά μια πιο πιπεράτη αφηγηματική διάσταση, παραμερίζεται και ενώ δεν είναι δα και κάποιο σημαντικό ελάττωμα, σε κάνει να απορείς γιατί μπήκε στον κόπο να υποσχεθεί κάτι που ποτέ δεν σκόπευε να εκπληρώσει.
Σε κάθε περίπτωση, το σενάριο διαθέτει αρκετές μικρές και μεγάλες ανατροπές για να εξασφαλίσει την προσήλωση του κοινού. Στις καλές του στιγμές, παραπλανεί το κοινό με λιτό, αλλά αποτελεσματικό τρόπο, όπως λόγου χάρη στο πρώτο επεισόδιο που δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις για την οικογενειακή κατάσταση του Jack. Στις κακές του στιγμές, οι οποίες μπορεί να μην υπερτερούν, αλλά εμφανίζονται σε στιγμές με αφηγηματική βαρύτητα, αποδεικνύεται ανέντιμο και προχειροφτιαγμένο. Το αποκορύφωμα είναι η ανεκδιήγητη ανατροπή με την ταυτότητα του δολοφόνου, η οποία θυσιάζει την πειστική απάντηση στο βωμό του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού. Μάλιστα, αν επιβεβαιωνόταν ως ένοχο το άτομο που παρουσιαζόταν με τόση ζέση ως βασικός ύποπτος σε όλη τη διάρκεια της σεζόν, τότε θα μιλάγαμε για ένα πολύ πιο ουσιαστικό και ταιριαστό φινάλε.
Το πρόβλημα με την αποκάλυψη του φινάλε δεν είναι ότι η σειρά επιχείρησε να μας παραπλανήσει σχετικά με την ταυτότητα του δολοφόνου∙ εξάλλου, τα red herrings (στοιχεία της πλοκής που έχουν σκοπό να δημιουργήσουν λάθος εντυπώσεις) δεν είναι ασυνήθιστα σε τέτοιου είδους ιστορίες. Το ζήτημα που προκύπτει, κι εκείνο που επιβεβαιώνει την ανέντιμη στάση της σειράς, είναι πως αν κανείς εξετάσει εκ των υστέρων τη συμπεριφορά του ατόμου που παρουσιαζόταν ως ένοχο, θα διαπιστώσει πως δρούσε ύποπτα μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθεί η τελική ανατροπή. Όμως, στις καλογραμμένες ιστορίες μυστηρίου, εκείνες που η ανατροπή δεν υπηρετεί τον φτηνό εντυπωσιασμό, το σενάριο φυτεύει φαινομενικά ασήμαντες πληροφορίες, οι οποίες τελικά προοικονομούν και δεν αναιρούν την εκάστοτε σεναριακή έκπληξη.
Και να’ ταν μόνο αυτό. Η ουρανοκατέβατη ταυτότητα του δολοφόνου δημιουργεί και υφολογικό χάσμα. Διότι, ενώ η σειρά υποτίθεται πως θέλει να μιλήσει για «σοβαρά» ζητήματα (προσωπικό τραύμα, ταξικές ανισότητες, φυλετικό ζήτημα), καταλήγει να υιοθετεί σεναριακά τερτίπια που συναντάει κανείς σε σαπουνόπερες, έχοντας την ψευδαίσθηση πως μπορεί να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.
Πιθανότατα, η υιοθέτηση ενός πιο ανάλαφρου ύφους θα μπορούσε να υποστηρίξει πειστικότερα τους παραλογισμούς της πλοκής. Δυστυχώς, όμως, η επιμονή του His & Hers να υποκρίνεται το σοβαρό και σκοτεινό δράμα μυστηρίου, γυρνώντας την πλάτη στις σαπουνοπερικές ορμές του, αποδείχθηκε καταστροφική, καταδικάζοντας μια τηλεοπτική προσπάθεια που θα μπορούσε να είναι σκέτη απόλαυση.
