Ο Tatsuki Fujimoto ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για την κινηματογραφική τέχνη∙ οι δεκάδες αναφορές σε ταινίες και το υψηλού επίπεδου animation του Chainshaw Man είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικές της αγάπης του για το μέσο. Ωστόσο, τίποτα, στην μέχρι τώρα καριέρα του δημοφιλέστατου δημιουργού, δεν εκφράζει καλύτερα την λατρεία του για την 7η τέχνη από το Goodbye, Eri, ένα από τα πιο πολυσυζητημένα manga των τελευταίων ετών, του οποίου η πρόσφατη έντυπη έκδοση συνοδεύτηκε από έναν γιγαντιαίο ενθουσιασμό και διθυραμβικές κριτικές.
Η ιστορία ξεκινάει όταν η βαριά άρρωστη μητέρα του νεαρού πρωταγωνιστή, Yuta, τού ζητάει να κινηματογραφεί με κινητό που μόλις του δώρισε όλες τους τις στιγμές μέχρι και τον επικείμενο θάνατό της. Εκείνος δεν της χαλάει το χατίρι, αν και αρνείται να κινηματογραφήσει τις τελευταίες της στιγμές. Αντ’ αυτού, γυρίζει ένα εναλλακτικό τέλος, όπου το νοσοκομείο στο οποίο νοσηλευόταν η μητέρα του υποτίθεται πως εκρήγνυται, μοντάρει το υλικό και παρουσιάζει την ταινία στο σχολείο του.
Οι αντιδράσεις των συμμαθητών του αποδεικνύονται βάναυσες, ωστόσο μια κοπέλα συγκινείται από το όραμά του και τον παρακινεί να περάσουν το υπόλοιπο χρονικό διάστημα μαζί∙ εκείνη θα του δείχνει καθημερινά ταινίες και εκείνος θα πρέπει να ετοιμάσει ένα νέο, πολύ καλύτερο σενάριο!
Η αλλόκοτη ιδέα της μητέρας δίνει την ιδανική αφορμή στον Fujimoto να ξεδιπλώσει την ιστορία του με έναν ασυνήθιστο τρόπο∙ το συντριπτικό μέρος της αφήγησης αποτυπώνεται μέσα από τα πλάνα του κινητού, λες και πρόκειται για vlog ή ταινία found footage. Ο ρυθμός παραμένει σταθερός με τέσσερα καρέ ανα σελίδα (υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις για στιγμές βαρύνουσας σημασίας), το σχέδιο μεταφέρει αποτελεσματικότατα την αίσθηση της κάμερας στο χέρι (πολλά πλάνα είναι θεόστραβα, άλλα διαθέτουν ένα εφέ που υπονοεί κίνηση) και ο Fujimoto αξιοποιεί το ευφυές αφηγηματικό του εύρημα όταν ακριβώς πρέπει, ώστε να θολώσει τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αφήγηση.
Κι αν στα χαρτιά, η βασικά αφηγηματική ιδέα φαντάζει περιοριστική, ο Fujimoto καταφέρνει να την φέρει στα μέτρα του (σχεδιαστικά τουλάχιστον) και να αποδείξει πως είναι άριστος χειριστής της κομιξικής γλώσσας. Ένας συνδυασμός στραβών πλάνων και εφέ κίνησης αρκεί για να υπονοήσει το βιαστικό ανέβασμα μιας σκάλας (εικόνα 2), η μετατροπή τον απαλών μπαλονιών διαλόγων σε αιχμηρά πολύγωνα υποδηλώνει την αυξανόμενη ένταση στην ομιλία (εικόνα 3), ενώ μικροσκοπικές λεπτομέρειες στις εκφράσεις των χαρακτήρων προδίδουν τα συναισθήματα τους με τρόπο διακριτικό, απαιτώντας την αμέριστη προσοχή του αναγνωστικού κοινού.
Η άριστη χρήση της οπτικής γλώσσας ίσως εξηγεί τον υπέρμετρο θαυμασμό για το Goodbye, Eri, ωστόσο η λατρεία που επιδεικνύει ο Fujimoto για την χρήση των POV πλάνων περιορίζει το σενάριο του, το οποίο αποτελεί την πιο αδύναμη πτυχή του. Θεματικά μπορεί να θίγει ενδιαφέρουσες ιδέες (η σημασία της Τέχνης για την αντιμετώπιση του τραύματος, η Τέχνη ως βαθιά υποκειμενική ματιά στον κόσμο που πιθανότατα κρύβει -συνειδητά ή ασυνείδητα- πτυχές της πραγματικότητας που θέλουμε να αγνοούμε), αλλά ποτέ δεν τις πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Αντιθέτως, από την στιγμή που εμφανίζεται η νέα του φίλη παρατηρείται μια ανακύκλωση των ιδεών, στερώντας την δυνατότητα για εμβάθυνση σε ζητήματα που προκύπτουν για τις σχέσεις του Yuta με τους γονείς του κι αποτρέποντας τελικά μια βαθύτερη εξερεύνηση του τραύματος. Κάπως έτσι, οι όποιες εκπλήξεις, όπως το αμφίσημο φινάλε, περισσότερο εντυπωσιάζουν, παρά προσθέτουν βάθος στις θεματικές της αφήγησης.
Αν και απέχει αρκετά από το μοναδικό και πρωτοποριακό αριστούργημα που είδε σε αυτό (σχεδόν) ολόκληρο το διαδίκτυο, το Goodbye, Eri αποτελεί μια αξιόλογη κυκλοφορία που διαβάζεται απνευστί. Αν η αφήγηση δεν κατέληγε δέσμια της ασυνήθιστης αφηγηματικής ιδέας του, το αποτέλεσμα θα ήταν ανώτερο και ίσως πιο ουσιαστικό ως προς τις θεματικές που το απασχολούν. Ακόμα κι έτσι όμως, η ανάγνωσή του είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη.
