H Julia, που μόλις έχει μετακομίσει με τον σύζυγό της στο Βουκουρέστι, αισθάνεται πως κάποιος από την απέναντι πολυκατοικία την παρακολουθεί. Μοιράζεται την αγωνία της με τον σύζυγό της, ο οποίος ξημεροβραδιάζεται στη δουλειά, εκείνος λίγο-πολύ αντιμετωπίζει με καχυποψία τους προβληματισμούς της και στο τέλος… Στο τέλος, η εξέλιξη της πλοκής δεν κρύβει κάποια ιδιαίτερη έκπληξη, ωστόσο μερικές φορές η ένταση δεν χτίζεται μέσα από τις διαδοχικές ανατροπές, αλλά από την αναμονή αυτού που φαντάζει αναπόδραστο. Και όντως, το Watcher, σκηνοθετικό ντεμπούτο της Chloe Okuno, καταφέρνει ακριβώς αυτό.
Αν η ταινία επέμενε στην απάντηση των λάθος ερωτημάτων (είναι άραγε τρελή;) μάλλον θα ξέμενε σύντομα από καύσιμα. Αντ’ αυτού, το μυστικό της επιτυχίας κρύβεται στις λεπτομέρειες που υφαίνουν έναν ασφυκτικό ιστό γύρω από την Julia. Βλέπετε, εκείνη είναι πρώην ηθοποιός που αναζητά μια νέα κατεύθυνση στη ζωή της, οπότε περνάει το μεγαλύτερο μέρος στο σπίτι της. Τα ευρύχωρα δωμάτια υπογραμμίζουν με έμφαση την σχεδόν διαρκή απουσία του συζύγου της, τα γιγαντιαία παράθυρα φωτίζουν με ορμή κάθε προσωπική της στιγμή, εντείνοντας την συνεχή αίσθηση ευαλωτότητας, ενώ το γεγονός ότι δεν γνωρίζει τη γλώσσα (σε αντίθεση με τον ρουμανικής καταγωγής σύζυγό της) δημιουργεί μια κλειστοφοβική αίσθηση που ξεπερνά τους τέσσερις τοίχους του διαμερίσματος, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την πόλη. Η επίδραση της ανασφάλειας που γεννά η σκοτεινή φιγούρα του απέναντι διαμερίσματος πολλαπλασιάζεται από την μοναξιά και τον αποκλεισμό που βιώνει η Julia, δημιουργώντας μια μονίμως τεταμένη ατμόσφαιρα από την οποία δεν διαφαίνεται καμία διέξοδος.Τελικά, η Okuno χτίζει τόσο μεθοδικά την ένταση, ώστε μία τυχαία συνάντηση στο μετρό ή μία χειραψία να αποδεικνύεται εξίσου απειλητική με κάποια σεκάνς κυνηγητού ή το σύνηθες ξέσπασμα βίας που προσφέρουν συχνά τέτοιου είδους αφηγήσεις.
Η σκηνοθεσία φλερτάρει με την κομψότητα ενός Hitchcock και όχι με την παλπ αισθητική που ενδεχομένως θα περίμενε κανείς από μία τέτοια ιστορία. Ωστόσο, η αισθητική της ταινίας κάθε άλλο παρά αδιάφορη είναι. Η φωτογραφία ανακατεύει μία γκάμα χρωμάτων∙ από ψυχρές αποχρώσεις για την απόδοση της πόλης (χωρίς ποτέ να καταλήγει καρικατουρίστικα μονόχρωμη) μέχρι διάσπαρτους νέον φωτισμούς που υποστηρίζουν αρμονικά την κομψή σκηνοθετική ματιά της Okuno.
Φυσικά, καθοριστική είναι και παρουσία της Maika Monroe, που μας πρωτοσυστήθηκε με το It Follows και φέτος παρέδωσε μια από τις ερμηνείες της χρονιάς στο God Is A Bullet. Εδώ, δεν χάνει ούτε «νότα», αποτυπώνοντας όλες τις διακυμάνσεις του ρόλου της, κυριαρχώντας στην αφήγηση. Φόβος, απόγνωση, εξάντληση, αλλά κυρίως η τελευταία καθοριστική της, γεμάτη νόημα ματιά εκφράζουν ένα εύρος συναισθημάτων που εμπλουτίζουν την ταινία και ενισχύουν τη δυναμική της.
Στιλάτο, μα χωρίς υπερβολές, σκηνοθετικά λιτό, αλλά με στιβαρή αφήγηση και διαρκή ένταση, και με μία πρωταγωνίστρια που κλέβει την παράσταση, το Watcher αποτελεί ένα δυναμικό ντεμπούτο κι ένα αγωνιώδες φιλμ που σέβεται το κοινό του, προσφέροντας μια απολαυστική κινηματογραφική εμπειρία.
