Μία παρέα επισκέπτεται κάποια καλύβα στην μέση του πουθενά και προφανώς, αργά ή γρήγορα ακολουθεί ένα λουτρό αίματος εξαιτίας κάποιου σαλεμένου μακελάρη. Όντως, το σουηδικό The Conference ακολουθεί σχεδόν ευλαβικά αυτή την αρχετυπική ιδέα των σλάσερ ταινιών, ωστόσο την διανθίζει με μερικές νέες που ναι μεν δεν είναι δα και κάτι πραγματικά πρωτότυπο, αλλά αρκούν για να προσφέρουν μια ευχάριστη βραδιά αιματηρής διασκέδασης.
Πρακτικά, η μόνη ουσιαστική διαφορά με κάποια σλάσερ ταινία του σωρού που τοποθετείται σε αντίστοιχο περιβάλλον είναι πως η παρέα (συνήθως εφήβων) αντικαθίσταται στην προκειμένη περίπτωση από δημοτικούς υπαλλήλους που διαμένουν σε μία ταπεινή ξενοδοχειακή μονάδα, χαμένη στα πανέμορφα σουηδικά δάση, αφενός για να γιορτάσουν την εκκίνηση ενός σημαντικού έργου πνοής (το οποίο απεχθάνεται η τοπική κοινότητα) κι αφετέρου για να ενισχύσουν τις συναδελφικές τους σχέσεις. Δυστυχώς όμως, αυτό το θεωρητικά ξέγνοιαστο συνέδριο βάφεται κόκκινο εξαιτίας ενός μασκοφόρου αγνώστου, ο οποίος σπέρνει τον θάνατο με σαδιστικά εφευρετικές παγίδες.
Αυτή η διαφοροποίηση είναι μεν μικρή, αφού οι κανόνες του είδους δεν αμφισβητούνται στιγμή, αλλά αρκετή για να προσδώσει μια καλοδεχούμενη χάρη στην ταινία. Από τη μια, δίνει την ευκαιρία στο σενάριο να αποτυπώσει την ένταση μεταξύ των συναδέλφων, αφήνοντας το κοινό να σιγοβράζει αναμένοντας το προδιαγεγραμμένο μακελειό, και απ’ την άλλη, ακριβώς επειδή δεν πρόκειται για άμυαλα εφηβάκια, οι προσπάθειες των δύστυχων θυμάτων να αποφύγουν τον δολοφόνο διακρίνονται από μια υποτυπώδη λογική. Οι χαρακτήρες είναι αναγνωρίσιμοι, αν και μάλλον αρχετυπικοί, οι ερμηνείες αξιοποιούν κατάλληλα το υλικό τους, καταλήγοντας πειστικότατες, ενώ κάπου ανάμεσα στις διαπροσωπικές κόντρες υπάρχουν και κάποια σχόλια για τις εργασιακές σχέσεις και την καταστροφική απληστία της οικονομικής «ανάπτυξης» εις βάρος των τοπικών κοινωνιών. Φυσικά, επειδή η ταινία γνωρίζει πως ο πρωταρχικός της σκοπός είναι η (αιματοβαμμένη) διασκέδαση, δεν επιτρέπει στο πολιτικό σχόλιο να «καβαλήσει» το τελικό αποτέλεσμα, και γι’ αυτό δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό της πιο σοβαρά απ’ όσο θα άντεχε.
Ο κωμικός χαρακτήρας του φιλμ δεν κρύβεται ποτέ και αυτό οφείλεται στην μεγαλύτερη αρετή του, την ορεξάτη σκηνοθεσία του Patrik Eklund, ο οποίος καταφέρνει να διατηρήσει μια απολαυστική ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και τον τρόμο. Χαρακτηριστικές είναι οι μεταβάσεις από τις σκηνές φόνων σε άλλες, πιο ήρεμες, όπου το μοντάζ αποδεικνύεται ιδιαίτερα ευφάνταστο, αν και θα μπορούσε να του καταλογιστεί πως ούτε οι σλάσερ στιγμές, ούτε οι αντίστοιχες κωμικές αγγίζουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους.
Αν και χωρίς την ξεκαρδιστικά ανατρεπτική ματιά μερικών εκ των κορυφαίων κωμωδιών τρόμου, το The Conference πρόκειται για μια καλοφτιαγμένη και τιμιότατη σλάσερ πρόταση, ιδανική για μία χαλαρή προβολή από το κοινό του είδους.
Η ταινία είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα της Netflix.
