Το πολυαναμενόμενο Sunday, του σπουδαίου Βέλγου κομίστα Olivier Schrauwen, φλερτάρει με την καταστροφή. Αποτυπώνοντας με τρομακτική λεπτομέρεια κάθε, μα κάθε σκέψη μιας φανταστικής εκδοχής του ξαδέρφου του, Thibault, στη διάρκεια μίας ανιαρής Κυριακής, ο Schrauwen ακολουθεί με εντυπωσιακή προσήλωση τη συνταγή της απόλυτης αποτυχίας. Τα διακυβεύματα είναι ανύπαρκτα, η ροή των σκέψεων του πρωταγωνιστή ακατάπαυστη και η πλοκή απούσα, ακριβώς όπως αρμόζει σε μία Κυριακή όπου η ώρα περνάει άσκοπα. Κι όμως, το αποτέλεσμα όχι μόνο δικαιώνει την αναμονή (η τελευταία δουλειά του, προϊόν συνεργασίας με τους Γάλλους Ruppert και Mulot, κυκλοφόρησε το 2020, ενώ για την πιο πρόσφατη ατομική κυκλοφορία του, το υπέροχο Parallel Lives, πρέπει να ταξιδέψουμε μέχρι το 2018), αλλά αποτελεί και ένα πραγματικά συναρπαστικό κόμικ, ένα ογκοδέστατο μα καθηλωτικό ανάγνωσμα που σε κάθε του σελίδα δικαιώνει τη φήμη του Schrauwen ως ένας από τους σημαντικότερους κομίστες της εποχής μας.
Δίχως να προσπαθεί να δραπετεύσει από το (φαινομενικά) περιοριστικό του εύρημα, ο Schrauwen αποτυπώνει επιτυχώς την αχαρτογράφητη πορεία της σκέψης, από τα ταξίδια σε αναμνήσεις του παρελθόντος και τις αποδράσεις σε υποθετικά παρόντα και μέλλοντα μέχρι τις ξαφνικές επαναλήψεις των στίχων ενός τραγουδιού που επανέρχονται σε ανύποπτο χρόνο μέσα στη μέρα. Πηγαία χιουμοριστικές, ενίοτε καυστικές και συχνά ελάχιστα κολακευτικές απέναντί του, οι σκέψεις του Thibault γοητεύουν γιατί αποτυπώνονται με ειλικρίνεια. Ωστόσο, η επιτυχία του κόμικ δεν περιορίζεται εκεί.
Ο Schrauwen πετυχαίνει με αφοπλιστική άνεση τον υποδειγματικό (και ξεκαρδιστικό) συγκερασμό εικόνας και λόγου σε όλη την έκταση του κόμικ, πλαισιώνοντας τις πανταχού παρούσες σκέψεις του Thibault με άλλες υποπλοκές -τους φίλους του Thibaut που του ετοιμάζουν έκπληξη για τα γενέθλια του, την κοπέλα του που επιστρέφει από ένα μακρινό ταξίδι, αλλά και μία γάτα που έχει πάρει στο κατόπι ένα ποντίκι. Με τη γνώριμη, σήμα κατατεθέν πλέον, τεχνική της ριζογραφίας, ο Schrauwen συστέλλει και διαστέλλει τον χρόνο (εντυπωσιακή μέσα στην απλότητά της η απεικόνιση της αποστολής ενός ψηφιακού μηνύματος), μεταπηδά από τα πολυάριθμα μικρά καρέ σε μονοσέλιδες εικονογραφίσεις, χρησιμοποιεί διαφορετικές τεχνικές για το παρόν, το παρελθόν και τις υποθετικές σκέψεις, παραδίδοντας τελικά ένα έργο που δεδομένου του όγκου του φαντάζει ακατόρθωτο, αλλά στην πράξη ξεδιπλώνεται με τρομερή άνεση και φυσικότητα που το μετατρέπουν σε ένα αναπάντεχα προσβάσιμο φορμαλιστικό πείραμα.
Με το Sunday, ο Olivier Schrauwen δεν αναζητά την Υψηλή Τέχνη, ούτε κάποιο βαθύ νόημα (ίσα ίσα, διακρίνεται και μια ελαφριά ειρωνεία απέναντί τους), αλλά σαγηνεύεται από την μπανάλ καθημερινότητα και το άσκοπο πέρασμα του χρόνου. Για να την υμνήσει, το κόμικ του φλερτάρει τόσο παθιασμένα και συνειδητά με την αποτυχία, όσο ελάχιστα στο παρελθόν. Και δεν βγαίνει μόνο αλώβητο, αλλά κατακτά μονομιάς μία θέση στις σημαντικότερες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών.
