Κουβαλώντας με περηφάνεια το γεμάτο κύρος βραβείο Καλύτερου Κόμικ Μυστηρίου από το ίσως πιο αξιοσέβαστο φεστιβάλ κόμικ του κόσμου στο Angoulême, το Slash Them All, δια χειρός του πρωτοεμφανιζόμενου Antoine Maillard είχε να φέρει εις πέρας μια δύσκολη αποστολή∙ να πείσει πως πίσω από την τυπική –για τα δεδομένα του είδους- πλοκή, στην οποία μια ήσυχη παραλιακή πόλη πλημμυρίζει με τρόπο ύστερα από δύο δολοφονίες μαθητριών, κομίζει κάποια φρέσκια ιδέα.
Δίχως αμφιβολία, το ισχυρότερο χαρτί του Maillard είναι οι επιρροές του ή καλύτερα ο τρόπος που καταφέρνει να τις συνδυάσει. Ο νεαρός δημιουργός εμπνέεται από δύο είδη που με μια πρώτη ματιά φαντάζουν παράταιρα∙ από τη μια θαυμάζει τις αιματηρές σλάσερ ταινίες του ’80 κι από την άλλη έλκεται από την ακαταμάχητη σαγήνη της διαχρονικής ομορφιάς των νουάρ. Ο συνδετικός κρίκος, το στοιχείο εκείνο που διατηρεί τις εύθραυστες ισορροπίες είναι ο ελλειπτικός χαρακτήρας όλων των πτυχών του κόμικ του. Αφηγηματικά δεν ενδιαφέρεται να καλύψει σε βάθος την καθημερινότητα των έφηβων πρωταγωνιστών, ούτε προθυμοποιείται να δώσει απαντήσεις για τον Δολοφόνο, θυμίζοντας κάτι από τη συνωμοταξία του θρυλικού Halloween. Οι διάλογοι είναι κοφτοί και εξυπηρετούν μονάχα το ξεδίπλωμα της πλοκής και τις «τόσο-όσο» πληροφορίες για τους χαρακτήρες. Σχεδιαστικά, αυτή η έλλειψη επιτυγχάνεται μέσω του ασπρόμαυρου σχεδίου (έλλειψη χρώματος) και της απουσίας παραφουσκωμένων λεπτομερειών. Το σχέδιο ναι μεν είναι απαλό με την τρυφερή υφή της ξυλομπογιάς να γαληνεύει το μάτι, δημιουργώντας ένα αίσθημα παιδικής αθωότητας που τόσο ταιριάζει σε γειτονιές μεσοαστών, αλλά η υποδειγματική χρήση των σκιών, που άλλωτε προκαλούν ανατριχίλες με το βαθύ σκοτάδι τους κι άλλες είναι απούσες εξαιτίας του απειλητικά εκτυφλωτικού φωτός, δικαιώνει τις νουάρ καταβολές και δημιουργεί μια υπόκωφη ένταση. Και τέλος, ο ήχος, τούτο το καθοριστικό εργαλείο των ιστοριών τρόμου, λάμπει δια της απουσίας του! Οι σκηνές βίας δεν χαρακτηρίζονται από την υποβλητική συνοδεία ήχων (που εδώ, θα έπαιρνε τη μορφή λεξιλογικών περιγραφών), αλλά καρφώνονται στη μνήμη λόγω της εκκωφαντικής ησυχίας μέσα στην οποία λαμβάνουν χώρα – ησυχία που προκαλείται από τις σοκαριστικές εικόνες που γεννά ο θάνατος. Εξάλλου, όπως αφήνει να υπονοηθεί και η ιστορία, η βία γεννιέται ήσυχα, σε μικρές στιγμές της καθημερινότητας, συχνά κρυμμένες από το κοινό μάτι.
Ωστόσο, δίχως να υποτιμούνται οι παραπάνω ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες του κόμικ, υπάρχουν στοιχεία που δεν το βοηθάνε ιδιαίτερα να προσεγγίσει το μέγιστο των δυνατοτήτων του. Βλέπετε, οι ιδέες και οι θεματικές που εισάγει ο Maillard λειτουργούν ως κλείσιμο του ματιού σε αγαπημένες ιστορίες, αλλά ποτέ δεν τις οικειοποιείται, παραμένουν ένα απλό αναμάσημα∙ τις έχουμε δει (και θα τις δούμε) αμέτρητες φορές με την οπτική του Maillard να μην φωτίζει κάποια νέα διαφορετική πτυχή τους. Επιπλέον, παρ’ ότι όπως είδαμε ο ελλειπτικός χαρακτήρας είναι μάλλον συνειδητός, το σενάριο τρέχει με τόσο γοργούς ρυθμούς που δεν επιτρέπει στις μικρές στιγμές να ανασάνουν, δεν αφήνει περιθώρια στους χαρακτήρες να αλληλεπιδράσουν με τρόπο που να μην μοιάζει διεκπεραιωτικός και να εξελιχθούν σε κάτι πέρα απόγνώριμα αρχέτυπα.
Τελικά, η γεύση που αφήνει η ανάγνωση του κόμικ είναι γλυκόπικρη. Αντί για κάτι ολοκληρωτικά φρέσκο, το Slash Them All αποδεικνύεται μια ανακύκλωση γνώριμων ιδεών σε φρέσκια συσκευασία. Ωστόσο, αυτή η συσκευασία είναι τόσο ιδιαίτερη που πείθει για μια δεύτερη ευκαιρία. Οι δυνατότητες είναι δεδομένο πως υπάρχουν.
