Ο Louie (Sergi López) ταξιδεύει με τον μικρό του γιο (Bruno Núñez Arjona) στο Μαρόκο, αναζητώντας την κόρη του που εξαφανίστηκε σε ένα ρέιβ πάρτι. Η αναζήτησή του τον φέρνει στο δρόμο μια ομάδας ρέηβερ που τού λέει πως η κόρη του ίσως βρίσκεται στο επόμενο ρέιβ, στη μέση της ερήμου. Εν μέσω μιας παγκόσμιας κρίσης που θέτει σε αμφισβήτηση τις βεβαιότητες του σύγχρονου κόσμου, ο Louie αποφασίζει να ακολουθήσει τους ρέηβερς σε ένα ταξίδι επιβίωσης που θα τους οδηγήσει στα όριά τους.
Με φόντο τα άγρια και απόκοσμα ορεινά τοπία του νότιου Μαρόκου και με το μπάσο της ηλεκτρονικής μουσικής να δίνει τον ρυθμό, ο Oliver Laxe παραδίδει μια μετα-αποκαλυπτική ταινία με σαφείς επιρροές από το Mad Max: Fury Road (2015). Μόνο που εδώ, η ταχύτητα δεν είναι το παν, αλλά η έμφαση δίνεται στις υπερβατικές διαστάσεις που μπορεί να πάρει μία τραγωδία. Ο Laxe κινηματογραφεί το τοπίο λες και βρίσκεται σε κάποιο επίπεδο ύπαρξης που υπερβαίνει την πραγματικότητα. Η άνυδρη έρημος μοιάζει άχρονη και άτοπη, το πυκνό σκοτάδι έτοιμο να κατασπαράξει τις δειλές δέσμες φωτός των οχημάτων και η γη καρτερεί το λάθος βήμα για να ανοίξει στα δύο και να σε καταπιεί. Εξάλλου, όπως μάς ενημερώνει η ταινία, Sirāt στα αραβικά είναι το δύσβατο μονοπάτι που ενώνει την Κόλαση με τον Παράδεισο και, όντως, η διαδρομή που διανύουν οι πρωταγωνιστές της ταινίας είναι γεμάτη από εμπόδια που θα κρίνουν τη θέση τους στον κόσμο.
Η ισχνή πλοκή δεν επιτρέπει στην ταινία να εξερευνήσει σε βάθος τις ιδέες που βρίσκονται στο φόντο της ιστορίας. Έτσι κι αλλιώς, όμως, εκείνες μοιάζουν περισσότερο με περιγράμματα, αφορμές αν προτιμάτε, για να χρωματιστεί και να αποκτήσει τραχιά υφή το κεντρικό ταξίδι. Πρώτα και πάνω απ’ όλα, το Sirāt είναι μια συναισθηματική εμπειρία, της οποίας οι λεπτομέρειες έχουν δευτερεύουσα σημασία μπροστά στη μεγάλη εικόνα. Αυτό που μετράει είναι να βιώσεις τον πόνο της απώλειας και τη στέρηση της ελπίδας για το αδιέξοδο του ταξιδιού σου.
Κάθε επαναλαμβανόμενος χτύπος της μουσικής, κάθε χιλιόμετρο που διανύουν τα οχήματα σπρώχνουν όλο και πιο μακριά κάθε υπόνοια ρεαλισμού και σε ανυψώνουν σε μια υπερβατική διάσταση, όπου το επόμενο βήμα είτε θα σε φέρει πιο κοντά στην κάθαρση, είτε θα τινάξει τα πάντα στον αέρα. Στο εκρηκτικό φινάλε, η ένταση κλιμακώνεται, η καρδιά χτυπάει σαν τρελή και το Sirāt μεταμορφώνεται σε μια εκστατική εμπειρία μεταξύ ζωής και θανάτου.
