Η δημιουργία ενός κόμικ spin-off κάποιας υπερ-επιτυχημένες υπερηρωικής ταινίας (ή οποιουδήποτε franchise) δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Αντιθέτως, τα παραδείγματα όχι μόνο είναι αμέτρητα, αλλά τις περισσότερες φορές γεννούν αισθήματα βαρεμάρας μόνο και μόνο με ένα απλό ξεφύλλισμα∙ το ποιοτικό επίπεδο του σχεδίου αγγίζει τα τάρταρα αγκομαχώντας να μείνει πιστό στις εμφανίσεις των ηθοποιών, ενώ σπάνια τολμάει να ξεχωρίσει από την αισθητική του πρωτογενούς υλικού. Όμως, η περίπτωση του Riddler: Year One είναι κάπως διαφορετική. Αφενός επειδή το σενάριο το υπογράφει ο άνθρωπος που ερμήνευσε τον Riddler στο The Batman του Matt Reeves, οπότε η συμμετοχή του γεννά ελπίδες για κάτι τουλάχιστον αξιοπρεπές, αφετέρου επειδή μια γρήγορη ματιά στο εσωτερικό του κόμικ αποκαλύπτει μια προσέγγιση που ναι μεν πατάει στην αισθητική της ταινίας, αλλά αντί να εγκλωβιστεί από αυτήν, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα.

Πράγματι, η σχεδιαστική δουλειά του Stevan Subic είναι υποβλητική, ξεχωρίζοντας άμεσα από τις υπόλοιπες κομιξικές δημιουργίες των «εμπορικών» κόμικ. Οι παραμορφωμένες φιγούρες, που συχνά μοιάζουν περισσότερο με απόκοσμα πλάσματα της κόλασης, παρά με ανθρώπους, αποτυπώνουν ιδανικά το διαταραγμένο μυαλό του Edward. Τα πάνελ είναι ασφυκτικά στενά, εντείνοντας το αίσθημα κλειστοφοβίας και απόγνωσης, ενώ η εικονογραφία και η χρωματικη παλέτα μοιάζουν βγαλμένες από τους χειρότερους εφιάλτες. Η νουάρ αισθητική με τις ελαφριές υπόνοιες τρόμου της ταινίας αποτελούν τον καμβά πάνω στον οποίο στήνεται ένας κόσμος αποκρουστικός, όπου η αδικία και η απόγνωση αποτελούν τη μόνη σταθερά. Τα πάντα είναι πολύ πιο απειλητικά, καθώς οι δαιδαλώδεις σκέψεις και τα πολύχρονα τραύματα του Edward έχουν τον πρώτο λόγο.

Απ’ την άλλη, το σενάριο του Paul Dano (The Fabelmans) δεν έχει να προσφέρει πολλά σε επίπεδο πλοκής. Στα έξι τεύχη του, προσπαθεί να αναδείξει τις συνθήκες που ώθησαν τον Edward στα άκρα, αποτυπώνοντας με αποτελεσματικότητα την διαταραγμένη ψυχική  του κατάσταση, η οποία γίνεται όλο και πιο εύθραυστη στη θέα της διαφθοράς και της ανομίας που κατακλύζει την Γκόθαμ. Ο Edward νιώθει αόρατος και ανήμπορος να υπερασπιστεί όχι μόνο την πόλη του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Μέχρι που ανακαλύπτει κάτι που του δίνει ό, τι χρειάζεται για να αλλάξει την Γκόθαμ.  Ωστόσο, όλα αυτά δεν κομίζουν κάτι πραγματικά νέο, κάτι που δεν υπονοούσε λίγο πολύ η ταινία του Reeves. Εντούτοις, ενώ σε επίπεδο πλοκής το κόμικ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πραγματικά αναγκαίο, η αφηγηματική δεινότητα του Dano είναι ευδιάκριτη και εκπλήσσει ευχάριστα. Οι απόκοσμες εικόνες του Subic και η δομή των σελίδων προφανώς απορρέουν σε μεγάλο βαθμό (και) από το όραμα του Dano, ενώ ο αφηγηματικός του πειραματισμός στο σπουδαίο πέμπτο τεύχος ωθεί το μέσο στα όρια του κι αποδεικνύει πως είναι άριστος χειριστής της οπτικής γλώσσας.

Τρομακτικό, δίχως να ξεχειλίζει σωματική βία, το Riddler: Year One πρόκειται για μια οδυνηρή βουτιά στους εφιάλτες ενός ατόμου που για χρόνια είχε χάσει κάθε ελπίδα, την οποία και ξαναβρίσκει με τον πιο λάθος τρόπο. Η μάλλον προφανής πλοκή εμποδίζει το κόμικ να σκαρφαλώσει στην κορυφή του υπερηρωικού είδους (αν και στην πραγματικότητα απέχει αρκετά από μία τυπική υπερηρωική κυκλοφορία), αλλά οι αφηγηματικές του αρετές και το απολύτως ταιριαστό του σχέδιο προσφέρουν μια αξιομνημόνευτη αναγνωστική εμπειρία.