To 2022, οι Ryan Murphy και Ian Brennan σύστησαν στο τηλεοπτικό κοινό την ανθολογική τους σειρά Monsters, εξιστορώντας την εφιαλτική ιστορία του κατά συρροή δολοφόνου Jeffrey Dahmer. Η σειρά μετατράπηκε σε τεράστια επιτυχία, οπότε δεν άργησε να έρθει και η συνέχειά της, θέτοντας αυτή τη φορά στο επίκεντρο τα αδέρφια Lyle και Erik Menendez, τα οποία το 1989 σόκαραν την αμερικανική κοινή γνώμη όταν αποδείχθηκε πως δολοφόνησαν τους γονείς τους, Jose και Kitty Menendez.
Το αδιαμφισβήτητο ενδιαφέρον της υπόθεσης προσφέρει αρκετή ορμή σε μια τηλεοπτική σειρά, η οποία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να δικαιολογήσει αφηγηματικά τη διάρκεια της, αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς. Ωστόσο, η αναίτια μεγάλη διάρκειά της μοιάζει με πταίσμα μπροστά στις σεναριακές αντιφάσεις της.
Στα πρώτα επεισόδια, οι Lyle και Erik απεικονίζονται ως κοινωνιοπαθείς που κυνηγάνε τα αμύθητα πλούτη των γονιών τους, αργότερα ως θύματα μιας εφιαλτικής οικογενειακής κακοποίησης, ενώ κάπου στο ενδιάμεσο υπάρχουν και υπόνοιες για σεξουαλική σχέση των δύο αδερφών. Πιθανότατα, η παραπάνω πολυπρισματική προσέγγιση των αδερφών να αποσκοπεί στη γεφύρωση όλων των εικασιών που αναπτύχθηκαν γύρω από τα κίνητρα τους, δημιουργώντας μια αμφισημία γύρω από τα πρόσωπά τους. Εξάλλου, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς οδήγησε τα αδέρφια στην απεχθή του πράξη, οπότε είναι λογικό και η σειρά να αποφύγει τις απόλυτες απαντήσεις. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι πως το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης υιοθετεί την οπτική των δύο αδερφών, οπότε οι μεταβάσεις από άπληστα και κακομαθημένα αγόρια σε θύματα κακοποίησης γίνεται με άγαρμπο και ασύνδετο τρόπο, λες και διαφορετικές ομάδες σεναριογράφων ανέλαβαν να περατώσουν το κάθε κομμάτι της ιστορίας.
Τελικά, το αποτέλεσμα όχι μόνο δεν διαθέτει την προσδοκώμενη αμφισημία, αλλά φάσκει και αντιφάσκει. Από τη μια, συναντάς επεισόδια σαν το αριστουργηματικό έκτο, ένα υπόδειγμα λιτής μα ευρηματικότατης σκηνοθεσίας, στο οποίο ο Cooper Koch παραδίδει μια ερμηνεία ζωής περιγράφοντας με σπαρακτικό τρόπο τις ανατριχιαστικές εμπειρίες του Erik κι απ’ την άλλη το σενάριο φαίνεται να λοιδορεί, ή στην καλύτερη περίπτωση να διατηρεί μια ειρωνική στάση για την προσπάθεια σύνδεσης της διπλής δολοφονίας με το τραυματικό παρελθόν των δύο αγοριών. Τελικά, αν η σειρά πιστεύει πως όσοι επιχειρούν να προσεγγίσουν με μια στάλα ανθρωπιάς ακόμα και τους πιο απάνθρωπους δολοφόνους, είναι είτε αφελείς, είτε τσαρλατάνοι δικηγορίσκοι, γιατί αφιερώνει πολύτιμο χρόνο στην καθηλωτική περιγραφή του τραύματος;
Ευτυχώς, η σεναριακή τρικυμία εν κρανίω που επικρατεί στο μυαλό των σεναριογράφων αφήνει αλώβητες τις σαρωτικές ερμηνείες του συνόλου του καστ. Τι να πρωτοπεί κανείς για τον Cooper Koch και την πολυεπίπεδη ερμηνεία του που κρύβει λεπτές αποχρώσεις συναισθημάτων στις πιο ανεπαίσθητες εκφράσεις και κινήσεις; Πώς να μην ανατριχιάσεις με την ψυχρή ερμηνεία του Nicholas Alexander Chavez, ο οποίος μοιάζει να υποκρίνεται διαρκώς πως του έχουν απομείνει δείγματα ανθρώπινου συναισθήματος; Ακόμα και ο Javier Bardem, με την περιορισμένη τηλεοπτική του παρουσία, παραδίδει μια ερμηνεία άξια της βαρύτητας του ονόματος του, παρ’ ότι το επεισόδιο που επικεντρώνεται σε εκείνον είναι περισσότερο φλύαρο απ’ όσο χρειαζόταν.
Ανέντιμο ως προς τις προθέσεις του, αλλά με ερμηνείες που καθηλώνουν και ένα επεισόδιο που αξίζει να μνημονεύεται ως υπόδειγμα σκηνοθεσίας, υποκριτικής και ψυχολογικής έντασης, το Monsters: The Lyle and Erik Menendez Story αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, τα ερωτήματα που προκύπτουν δεν επιδέχονται εύκολων απαντήσεων, αλλά η προσέγγιση που επιφυλάσσει η σειρά φλερτάρει με τον κιτρινισμό.
