Ο François εργάζεται εδώ και εφτά χρόνια σε ένα στεγνοκαθαριστήριο, παραδίδοντας τα φρεσκοκαθαρισμένα ρούχα στους ιδιοκτήτες τους. Κάθε μέρα, ακολουθεί ευλαβικά την ρουτίνα του, πάντοτε με ένα τσιγάρο στο στόμα: παίζει λαχείο, πάντα με τους ίδιους -τυχερούς, όπως πιστεύει- αριθμούς, πίνει μια μπύρα στο Café Monico και ξεκινάει το δρομολόγιο του. Σύντομα, πρόκειται να βγει στη σύνταξη, αλλά όταν το αφεντικό του τον υποχρεώνει να εκπαιδεύσει τον ανιψιό της, τον ζώνουν τα μαύρα φίδια∙ μήπως ετοιμάζονται να τον διώξουν λίγο πριν φύγει εκείνος πρώτος; Κι όμως, πάνω που όλα φάνταζαν δυσοίωνα, μια φαινομενικά τυπική παράδοση σε μια απομονωμένη έπαυλη στη μέση ενός δάσους θα φέρει τον François μπροστά σε μια σκηνή εγκλήματος. Κάπου ανάμεσα στα πτώματα, όμως, βρίσκεται και μια βαλίτσα που θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα και να του προσφέρει την άνετη ζωή που ονειρεύεται τόσα χρόνια. Όμως, αξίζει να πάρει αυτό το ρίσκο;
Η πλοκή του Dry Cleaned (εκδ. Jonathan Cape), το δεύτερο κόμικ του Joris Mertens, μπορεί να δημιουργεί υποσχέσεις πως θα εξελιχθεί σε κάποια (σχετικά) περίπλοκη ιστορία εγκλήματος, από εκείνες που ο πρωταγωνιστής μπλέκει σε μια σκοτεινή υπόθεση στην οποία δεν έπρεπε να βρεθεί μπλεγμένος. Στην πραγματικότητα, όμως, τα πράγματα είναι πιο απλά∙ η πλοκή δεν είναι ιδιαίτερα πυκνή, οι διάλογοι είναι λιγοστοί και η κατάληξη της ιστορίας δεν επιφυλάσσει ιδιαίτερες εκπλήξεις. Όπως συμβαίνει σε πολλές αντίστοιχες ιστορίες, τα πράγματα θα πάνε όσο πιο στραβά μπορούν.
Αν ξεπεράσει κανείς την κρυάδα από τη διάψευση των προσδοκιών, θα διαπιστώσει πως σημαντικό μέρος της γοητείας του κόμικ του Mertens βρίσκεται στην απλότητα του. Στην αφήγηση της μίζερα επαναλαμβανόμενης και μοναχικής ζωής ενός ανθρώπου που περιπλανιέται δίχως ομπρέλα στα λιθόστρωτα σοκάκια της πόλης του και ανυπομονεί για τη στιγμή που η τύχη θα του χαμογελάσει και θα του επιτρέψει να ζήσει μια καλύτερη ζωή, έστω και στη δύση της ζωής του. Είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που το φινάλε λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά, παρά την προβλέψιμα δυσοίωνη κατάληξή του (ή μάλλον, χάρη σε αυτήν, γιατί κάνει ακόμα πιο τραγική την αναμονή)∙ o François αποδεικνύεται ταυτόχρονα ο πιο τυχερός και o πιο άτυχος άνθρωπος στη Γη, ένα θύμα εκείνων των παιχνιδιών της μοίρας που σε κάνουν να αναλογίζεσαι πως αν υπάρχει Θεός, σίγουρα γελάει με τα σχέδια μας.
Πάντως, δεν χωράει αμφιβολία πως το πιο ισχυρό χαρτί του Dry Cleaned είναι το σχέδιο του, το οποίο αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο με τη βοήθεια της μεγάλης, σκληρόδετης έκδοσης. Από τις μικρές λεπτομέρειες στα χαρακτηριστικά του François -τα σημάδια του χρόνου στο πρόσωπό του, τις σακούλες κάτω από τα μάτια του ή το νεκρικών αποχρώσεων δέρμα του- μέχρι τις βρώμικες, σκιτσαριστές γραμμές που κυριαρχούν στα εντυπωσιακά δισέλιδα του, ο Mertens παραδίδει ένα πραγματικά άρτιο οπτικό και αφηγηματικό αποτέλεσμα, όπου κάθε μικρή λεπτομέρεια είναι ικανή να εμπλουτίσει αφηγηματικά το σύνολο. Βουτάει την ανώνυμη μητρόπολη στους πολύχρωμους φωτισμούς, κατακλύζει τους δρόμους με μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα, ενισχύοντας υποσυνείδητα την αίσθηση στασιμότητας που βιώνει ο πρωταγωνιστής του και αποτυπώνει με αισθητικά καθηλωτικό τρόπο την καταρρακτώδη βροχή, η παρουσία της οποίας μετατρέπεται σε μοιραίο πρωταγωνιστή.
Παρά την απλότητα της ιστορίας του, ο Jori Mertens εξοπλίζει το Dry Cleaned με αφηγηματική και σχεδιαστική δεξιοτεχνία, παραδίδοντας ένα κόμικ που ξεχωρίζει για το εικαστικό του αποτέλεσμα, αλλά και τη συγκινητική κατάληξη του πρωταγωνιστή του.
