Στη συνείδηση του σινεφίλ κοινού, η Α24 κατέχει μια ιδιαίτερη θέση, καθώς συχνά αντιμετωπίζεται ως ο ανεξάρτητος κινηματογραφικός φάρος που με την στήριξη που δείχνει σε θεόμουρλες ιδέες βάζει φρένο στην ξέφρενη κυριαρχία των μεγάλο στούντιο. Έχει ενδιαφέρον μάλιστα πως το στούντιο δεν καταξιώθηκε μόνο με δράματα (τα οποία πάντοτε κουβαλάνε περισσότερο κύρος), αλλά εδραίωσε το όνομα του μέσα από ταινίες είδους, όπως το Hereditary και το Witch, ταινίες που ναι μεν διαθέτουν τρομακτικές σκηνές, αλλά στηρίζονται περισσότερο στην αργόσυρτη ατμόσφαιρα, την διάχυτη απειλή και την δραματουργική σύγκρουση, παρά στη βία για τη βία. Αν και η επιτυχία των εν λόγω ταινιών, έδωσε αφορμή για το ξεμύτισμα της άκρως δήθεν ταμπέλας του «εξυψωμένου τρόμου» (elevated horror), δύσκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς πως οι ταινίες τρόμου της A24 είναι τεχνικά άρτιες, με ενδιαφέρουσες ιδέες και ταιριαστή ατμόσφαιρα. Σήμερα λοιπόν, θυμόμαστε πέντε ταινίες τρόμου της αγαπημένης εταιρίας παραγωγής, οι οποίες αξίζουν λίγη περισσότερη προσοχή από το κινηματογραφικό κοινό.

The Blackcoat’s Daughter, Oz Perkins (2015)

Θεωρητικά μια ταινία δαιμονισμού, τοποθετημένη σε ένα θρησκευτικό σχολείο (..πού αλλού;!) με πρωταγωνίστριες τη νεαρή και σχετικά άσημη τότε Kiernan Shipka και την Emma Roberts, το Blackcoat’s Daughter σηματοδοτεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Oz Perkins (γιου του θρυλικού Anthony Perkins). Και τι ντεμπούτο! Η ταινία χρησιμοποιεί τον τρόμο ως αφορμή για να αποτυπώσει το ανθρώπινο δράμα της απώλειας με τρόπο ιδιαίτερα ελλειπτικό, μα αρκούντως στοιχειωτικό. Η αφηγηματική δομή της δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι δεν γίνεται και τίποτα ιδιαίτερο, αλλά στην πραγματικότητα ο Perkins συνθέτει ένα οπτικά πανέμορφο, υπαρξιακό ποίημα με μετρημένες, αλλά στοχευμένες εκπλήξεις και ένα τέλος που κόβει την ανάσα με την δραματική του βαρύτητα. Αργόσυρτο δράμα τρόμου που άνοιξε τον δρόμο για τις μεγάλες επιτυχίες του στούντιο, όπως τα Hereditary, Witch και Lighthouse.

Green Room, Jeremy Saulnier (2015)

Πανκ συγκρότημα δίνει συναυλία σε απομονωμένο κλαμπ και εκεί που ετοιμάζεται να φύγει γίνεται αυτόπτης μάρτυρας σε μια δολοφονία. Κάπως έτσι, οι δύσμοιροι μουσικοί βρίσκονται κυνηγημένοι από τους νεο-ναζί δολοφόνους σε μια έντονη, κλειστοφοβική ταινία που ξεχειλίζει αγωνία. O Patrick Stewart κλέβει την παράσταση στον απροσδόκητο ρόλο του απάνθρωπου αρχηγού των νεο-ναζί, ο αδικοχαμένος Anton Yelchin ξεδιπλώνει το ερμηνευτικό του χάρισμα που ποτέ δεν καταφέραμε να απολαύσουμε στην κορύφωση του, ενώ η στιβαρή σκηνοθεσία του Jeremy Saulnier δημιουργεί ένα αποπνικτικό κλίμα ακραίας βίας από το οποίο δεν διαφαίνεται η παραμικρή χαραμάδα ελπίδας και διαφυγής.

Saint Maud, Rose Glass (2019)

Το υποτιμημένο Saint Maud είχε την ατυχία να συμπέσει με την πρώτη περίοδο της πανδημίας, οπότε η κινηματογραφική του πορεία, αλλά και η επαφή με το κοινό δεν ήταν η ιδανική. Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά για να ανακαλυφθεί τούτη η έντονη κινηματογραφική εμπειρία που είναι γεμάτη με διακριτικές, αλλά ανατριχιαστικές δόσεις άβολων σκηνών που φλερτάρουν και ανα στιγμές ενδίδουν στον τρόμο. Η εξαιρετική Morfydd Clark (The Rings of Power) ερμηνεύει μια μοναχική νοσηλεύτρια που αποκτά εμμονή με την σωτηρία της ψυχής μιας ασθενούς της και προσφέρει μια σπουδαία ερμηνεία, αποτυπώνοντας την εθραυστότητα του ρόλου της με τρόπο που ακροβατεί ανάμεσα στην παράνοια και την θρησκευτική εμμονή. Μοναδικό στραβοπάτημα, η -κυριολεκτικά- τελευταία σκηνή της ταινίας που είναι πιο κυριολεκτική απ’ όσο ταίριαζε στο μέχρι τότε αμφίσημο ύφος της αφήγησης,, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν μειώνεται ό, τι προηγήθηκε ή το σπουδαίο ταλέντο που φαίνεται να διαθέτει η πρωτοεμφανιζόμενη Rose Glass. Το σκηνοθετικό της μέλλον φαντάζει ιδιαίτερα υποσχόμενο

Bodies Bodies Bodies, Halina Reijn (2022)

Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Halina Reijn και με πρωταγωνίστρια μεταξύ άλλων την Rachel Sennott  του Bottoms, μια παρέα εφήβων περνάει το βράδυ της σε μια έπαυλη, όταν έρχεται αντιμέτωπη με έναν δολοφόνο, ο οποίος αρχίζει να θερίζει ένα ένα τα μέλη της παρέας. Το σκηνικό γνώριμο, θα αναλογιστείτε, ωστόσο μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Εδώ, η Reijn χρησιμοποιεί την ιδέα του δολοφόνου ως αφορμή, ώστε να αναδειχθούν οι εσωτερικές κόντρες και τα απωθημένα της παρέας, εκτοξεύοντας την ένταση στα ύψη. Μοιάζοντας τελικά περισσότερο με ταινία επιβίωσης, το φιλμ απογειώνεται με το φινάλε του, μια γιγαντιαία φάρσα που είναι ικανή να εξοργίσει ανεπανόρθωτα το κοινό, αλλά παράλληλα αποτελεί και την απόλυτη αποδόμηση των σλάσερ ταινιών. Το Scream της εποχής μας, ένα απολαυστικό διαμαντάκι που είτε μισείς, είτε λατρεύεις!

Pearl, Ti West (2022)

Πρακτικά, η ορθή επιλογή για την συγκεκριμένη λίστα θα ήταν το απολαυστικό με ισχυρές δόσεις ερωτισμού, X. Ωστόσο, εμείς επιλέγουμε τη συνέχεια του, η οποία στην πραγματικότητα πρόκειται για πρίκουελ, στην οποία η Mia Goth δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας ως μια νεαρή επαρχιωτοπούλα που ονειρεύεται μια λαμπρή καριέρα στο αναδυόμενο τότε Hollywood. Για να τα καταφέρει, θα φτάσει στα άκρα, δίνοντας την ευκαιρία στο Ti West να εισάγει κάποια περιορισμένα ξεσπάσματα βίας που φωτίζουν ικανοποιητικά την αυτοκαταστροφική εμμονή της Pearl με έναν λαμπερό τρόπο ζωής που γίνεται αντιληπτός ως η μόνη διέξοδος από την βαρετή ζωή της αγροτιάς. Ως τυπική ταινία τρόμου της A24, η άβολη ατμόσφαιρα κυριαρχεί επί των περιορισμένων βίαιων ξεσπασμάτων, αλλά το αξέχαστο βλέμμα της Goth στους τίτλους τέλους είναι τόσο στοιχειωτικό, ώστε η ταινία να κερδίζει επάξια μια θέση στη λίστα μας.