Οι Yoshiki και Hikaru ζουν σε ένα χωριό της ιαπωνικής υπαίθρου. Από μικρούς τους ενώνει μια βαθιά φιλία… μέχρι την ημέρα που ο Hikaru επιστρέφει από την εκδρομή του σε ένα κοντινό βουνό. Αν και τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει, ο Yoshiki γνωρίζει πως το άτομο που επέστρεψε δεν είναι ο φίλος του. Και όντως, το ον που έχει την μορφή του παραδέχεται πως ο Hikaru είναι νεκρός και εκείνο έχει κάνει κατάληψη στο σώμα, τις αναμνήσεις και τα συναισθήματά του.
Όλα αυτά συμβαίνουν μόλις στα πρώτα λεπτά της anime σειράς The Summer Hikaru Died (διαθέσιμη στο Netflix), το οποίο, ενώ δεν στερείται ανατριχιαστικών δόσεων τρόμου, δίνει έμφαση στις εσωτερικές συγκρούσεις και τα υπαρξιακά ερωτήματα που πλημμυρίζουν τις σκέψεις των δύο φίλων. Ο Yoshiki χάνει τον ύπνο του αναρωτώμενος αν πρέπει να αποδεχθεί το πλάσμα που έχει πάρει τη θέση του φίλου του, ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως ανθρώπινες ζωές θα βρεθούν σε κίνδυνο, αλλά κυρίως αν είναι έτοιμος να αποχωριστεί μια για πάντα το άτομο για το οποίο έτρεφε κάτι παραπάνω από φιλικά αισθήματα. Παράλληλα, ο «Hikaru» απολαμβάνει από τη μια κάθε μικρή λεπτομέρεια της ανθρώπινης ύπαρξης -εκείνες που χάνονται μέσα στη βουή της καθημερινότητας ή συνήθειες που μπορεί να είναι αποθηκευμένες στη μνήμη του, αλλά τώρα τις βιώνει πραγματικά για πρώτη φορά- κι απ’ την άλλη προσπαθεί να τιθασεύσει τις βίαιες ορμές του, τουλάχιστον απέναντι στον Yoshiki, και να κατανοήσει την ίδια του τη φύση.
Αντιμέτωποι με τις βασανιστικές και αντικρουόμενες επιθυμίες τους, οι δύο πρωταγωνιστές αποτελούν το όχημα μέσω του οποίου η σειρά εξερευνά τις θεματικές του πένθους και της αποδοχής του διαφορετικού με έναν απροσδόκητα τρυφερό τρόπο, ικανό να εξανθρωπίσει και το πιο απάνθρωπο τέρας. Εδώ, οι παύσεις και οι στιγμές που επιτρέπουν στους χαρακτήρες να εκφράσουν την τρωτότητά τους, ακόμα και μέσω του χιούμορ που παίρνει τη μορφή άμυνας απέναντι στο χάος, έχουν κυρίαρχο ρόλο. Χρωματίζουν με περισσότερες αποχρώσεις τους δύο χαρακτήρες και προσθέτουν στρώσεις υπόκωφης έντασης στην ήδη περίπλοκη και λεπτών ισορροπιών σχέση τους.
Η σιωπηλή αποτύπωση της εξοχής, το θρόισμα του ανέμου, η ανυπόφορη ζέστη, το βαθύ πορτοκαλί -σχεδόν κολασμένο κόκκινο- του ηλιοβασιλέματος αποκτούν μια σκοτεινή διάσταση, μολύνοντας με μια διάχυτη αίσθηση ανασφάλειας κάθε τι που θα έπρεπε να προσφέρει ένα καταφύγιο οικειότητας και ζεστασιάς. Βέβαια, οι ανατριχιαστικές διαστάσεις της σειράς κορυφώνονται με τα πλάσματα αποκρουστικής όψης που παραμονεύουν στο πυκνό σκοτάδι του δάσους, τη ψυχεδελική αποτύπωση του όντος που ζει μέσα στον «Hikaru» και τις σύντομες εξάρσεις σχεδιαστικού πειραματισμού που ζωντανεύουν με επιβλητικό τρόπο την αόρατη παρουσία του υπερφυσικού στοιχείου.
Ταυτόχρονα, το σενάριο αποκαλύπτει αργά, αλλά μεθοδικά το μυστήριο γύρω από την πραγματική φύση του «Hikaru», φέρνοντας στην επιφάνεια σκοτεινά μυστικά που έχουν αφήσει το ματωμένο σημάδι τους στο παρελθόν του χωριού και προσθέτει στην πλοκή μια εσάνς λαογραφικού τρόμου, εντείνοντας ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον για την εξέλιξη της ιστορίας.
Πού σταματάει ο παλιός Hikaru και πού ξεκινάει ο νέος; Τι σε κάνει αυτό που είσαι, όταν όλα φαίνονται να έχουν μείνει ίδια, αλλά τελικά αποδεικνύονται τόσο διαφορετικά; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει το The Summer Hikaru Died, δίχως να ξεχνάει βέβαια πως εκτός από τους υπαρξιακούς προβληματισμούς οφείλει να ικανοποιήσει τις ανάγκες του είδους που υπηρετεί, του τρόμου. Ευτυχώς, τα καταφέρνει και με το παραπάνω, αποτελώντας τελικά μια ανατριχιαστική, αλλά και συγκινητική ιστορία για τον πόνο και τον τρόμο της απώλειας.
