Ο Βρετανός ηθοποιός Harris Dickinson (Babygirl, Triangle of Sadness) δημιούργησε, σε ένα αξιόλογο σκηνοθετικό ντεμπούτο, μία ταινία με κεντρικό της άξονα την προσπάθεια να σπάσουμε τον κύκλο της (αυτό)καταστροφής. Το Urchin, ευθυγραμμισμένο καταρχήν με τα πρότυπα του ωμού και βαθιά πολιτικού βρετανικού κινηματογράφου, πάντως αξιοποιεί με ευρηματικότητα υπερρεαλιστικά στοιχεία αντλημένα από την επιθυμία μας για ελευθερία από όσα μας κρατούν πίσω.

Ο Mike είναι ένας νεαρός που ζει στο περιθώριο του Λονδίνου. Παλεύει με την εξάρτησή του από τα ναρκωτικά, ενώ παράλληλα αναζητά τρόπους να επιβιώσει σε ένα σκληρό, κοινωνικά άδικο και άνισο περιβάλλον. Βρισκόμενος σε μία στιγμή απόγνωσης, και αφού συγκρουστεί με τον φίλο του και επίσης χρήστη Nathan, ληστεύει έναν περαστικό που ήθελε να τον βοηθήσει. Για μία ακόμα φορά, όπως είχε συμβεί ξανά στο παρελθόν, μένει για κάποιον καιρό στη φυλακή. Όταν φτάνει η ώρα της αποφυλάκισής του, εντάσσεται σε πρόγραμμα κοινωνικής επανένταξης. Και ενώ προσπαθεί συνειδητά να τα καταφέρει, να φύγει μακριά από όσα του βασανίζουν το μυαλό, να αφεθεί στις ειλικρινείς ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις, ο κύκλος δεν σπάει τόσο εύκολα. Ο φαύλος κύκλος της κοινωνικής απομόνωσης που οδηγεί στην ψυχική κατάρρευση. Και η ελευθερία απομακρύνεται. Την καταπίνει η βαναυσότητα της τωρινής κοινωνικής πραγματικότητας και των εμποδίων που επιβάλλει.

Το σενάριο δεν παρέχει σχεδόν καμία πληροφορία για το παρελθόν του Mike, για αυτό που τον οδήγησε στην τωρινή του κατάσταση. Αντίθετα, εστιάζει στο τώρα, στα βιώματα και τα συναισθηματικά του σκαμπανεβάσματα, στις σχέσεις του με τους άλλους, στη δειλή επανοικειοποίηση του έρωτα, στις απόπειρες αυτοβελτίωσης, στον τρόπο του να προστατεύεται από τον εχθρικό έξω κόσμο. Η πλοκή δεν παρουσιάζει γραμμικότητα, μάλλον απεικονίζεται σαν τον κύκλο που περιγράφηκε πιο πάνω, ο κεντρικός χαρακτήρας εξελίσσεται μέχρι να βουλιάξει ξανά στην στασιμότητα, στο σημείο εκκίνησης.

Ο Frank Dillaine ερμηνεύει σε σωστό και συγκινητικό τόνο τη λεπτή ισορροπία μεταξύ προσδοκίας για το μέλλον και πλήρους απόγνωσης, αξιοποιώντας το κουρασμένο βλέμμα του, ένα χαμόγελο που δείχνει προσποιητό, καθώς και το σώμα, ιδίως πώς αυτό κουλουριάζεται, μικραίνει, σε μία προσπάθεια να προστατευθεί, να μην υποφέρει, ή έστω να κρύψει τις πληγές του.

Οπτικά, ο Dickinson απεικονίζει με ρεαλισμό και σκληρότητα τις καθημερινές δυσκολίες στο γκρίζο, αποστασιοποιημένο από τους ανθρώπους Λονδίνο. Ωστόσο, καταφέρνει να χωρέσει στιγμές ομορφιάς κι ανεμελιάς, αισθητικά ζεστές, όπως όταν ο Mike χορεύει μεθυσμένα γύρω από τη φωτιά, σε μία παραλία πολύ μακριά από τους κινδύνους που τον κοντοζυγώνουν. Ακόμη, αξιοποιεί τολμηρά συμβολισμούς, αποδεικνύοντας την ευαισθησία του και την εγγύτητα που νιώθει προς τον ήρωά του. Αναπαραστάσεις μοναχικών καλλιτεχνών, μίας γυναίκας που παίζει εγκαταλειμμένη βιολί σε ένα πάρκο και μίας performer που σωματοποιεί τον πόνο, εντυπώνονται στην ψυχή του ήρωα και τον ακολουθούν.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ακόμα οι σκηνές στο εσωτερικό του δωματίου που ο Mike μένει προσωρινά. Ένα αχνό κίτρινο, φτωχά επιπλωμένο κουτί, όπου ο ήρωας συναντά την πιο προσωπική του εκδοχή, δεν φοβάται να απογυμνωθεί, να αντιμετωπίσει την ευαλωτότητά του και να υποκύψει στα πάθη του παρελθόντος.

Ενώ το Urchin, στο σύνολό του, ακολουθεί τη συχνά δοκιμασμένη φόρμα του ρεαλιστικού βρετανικού σινεμά, που καταπιάνεται με κοινωνικά προβλήματα και ταλαιπωρημένους χαρακτήρες, ο Harris Dickinson, ήδη από την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, προσθέτει την προσωπική του πινελιά, κάποιες διάσπαρτες δόσεις υπερρεαλισμού, ζωντανεύοντας τη φαντασία του ήρωά του. Επιφυλάσσοντας μάλιστα και έναν ρόλο για τον ίδιο, μία υπερβατική αγκαλιά σε ένα μεθυσμένο όνειρο, για να δείξει στον Mike ότι ίσως καταφέρει να φτάσει κάποτε στην καταπράσινη σπηλιά του υποσυνειδήτου του, στο συνώνυμο της γαλήνης του.