Ο Tom King είναι πολύ τυχερός. Ο Tom King είναι πολύ τυχερός, διότι κάθε του σενάριο, έχει «ζωντανέψει» από τα χέρια σπουδαίων σχεδιαστών, μετατρέποντας ακόμα και τις πιο αδύναμες στιγμές του σε τόσο γοητευτικές αφηγήσεις που αξίζει να ολοκληρώσεις μόνο και μόνο για να θαυμάσεις μέχρι τέλους την καλαισθησία τους. Το The Human Target δεν ανήκει εξ’ ολοκλήρου σε αυτή την κατηγορία των κόμικς του King, αλλά δίχως αμφιβολία, η πανέμορφη οπτικοποίηση του Greg Smallwood (Moon Knight) αποτελεί ισχυρό κίνητρο για να υπομείνει κανείς την δύσκολη, αφηγηματικά προβληματική εισαγωγή της ιστορίας.
Το βασικό πρόβλημα του The Human Target είναι η αφηγηματική συμπύκνωση που κυριαρχεί, ειδικά στα πρώτα τεύχη. Όπως στην πλειονότητα των σεναρίων του, έτσι κι εδώ, ο King ξετυλίγει την πλοκή κυρίως μέσω εσωτερικών μονολόγων, οι οποίοι είναι τόσο εντατικοί στο πρώτο τρίτο της ιστορίας, ώστε να δίνουν περισσότερο την αίσθηση κάποιας περίληψης παρά μιας αφηγηματικά πλούσιας αφήγησης. Παράλληλα, η έντονη επαναληπτικότητα, ακόμη ένα σταθερό στοιχείο του ύφους του, δημιουργεί την παράδοξη εντύπωση πως το κατά τ’ άλλα υπερσυμπυκνωμένο κόμικ του King είναι ταυτόχρονα και τρομερά φλύαρο, αφού η πλοκή απέχει αρκετά από το να χαρακτηριστεί «πυκνή». Ενδεικτικό μάλιστα της αχρείαστης επαναληπτικότητας είναι πως κάθε ένα από τα τεύχη του κόμικ διαθέτει μία σελίδα στην οποία ο King μας υπενθυμίζει τι είχε προηγηθεί, επιλογή εξόχως αλλόκοτη για μια σειρά μόλις δώδεκα τευχών.
Συνδυαστικά αυτές οι δύο αφηγηματικές τεχνικές που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο δημοφιλής σεναριογράφος, δημιουργούν έντονα προβλήματα στο οπτικό σκέλος του κόμικ, αφού ο εκάστοτε σχεδιαστής καλείται να γεμίσει τα πάνελ με στιγμές που ελάχιστα μπορούν να γίνουν κατανοητές δίχως την πληροφορία του κειμένου. Ο Smallwood δεν καταφέρνει να προσφέρει κάποια λύση στο πρόβλημα∙ αρκετά καρέ που θα έπρεπε να είναι ενιαία, χωρίζονται στα δύο, γιατί πρέπει σώνει και ντε να ικανοποιηθεί ο κάναβος της σελίδας, ενώ μάλιστα υπάρχουν και φορές που αδυνατεί να προσφέρει τις απαραίτητες πληροφορίες, όπως τότε που υποτίθεται πως ο πρωταγωνιστής γέλαγε, αλλά αυτό δεν θα γινόταν κατανοητό, αν τα «hahaha» δεν γέμιζαν το φόντο του καρέ. Ωστόσο, η πολύχρωμη παλέτα του με τις ασυνήθιστες, γεωμετρικές σκιάσεις και το ακαταμάχητα γοητευτικό στιλ που έχει βγει απευθείας από τη δεκαετία του ‘60 προσδίδουν μια μοναδική ταυτότητα σε αυτή τη νουάρ ιστορία που σε υποχρεώνει να παραμερίσεις κάθε πιθανή αντίρρηση και να βυθιστείς στον άκρως στυλιζαρισμένο κόσμο του κόμικ.
Ευτυχώς, η δυναμική του σχεδίου είναι τόσο μεγάλη που παρασύρει το κοινό με ευκολία, οδηγώντας το σε εκείνο το σημείο της ιστορίας που η αφήγηση του King βελτιώνεται τόσο, ώστε να σου επιστρέψει να απολαύσεις τις αρετές του σεναρίου του. Διότι, παρά τις όποιες αφηγηματικές αδυναμίες (και εμμονές), ο King δεν στερείται καλών ιδεών και το The Human Target διαθέτει πολλές. Αρχικά, η ίδια η βασική ιδέα του κόμικ είναι αρκετά ιντριγκαδόρικη (αν και κάτι αντίστοιχο είχαμε διαβάσει σχετικά πρόσφατα στο ξεκαρδιστικό Jimmy Olsen του Matt Fraction). O Christopher Chance αναλαμβάνει να αντικαθιστά ανθρώπους, οι οποίοι αναμένουν να δεχτούν κάποιο δολοφονικό χτύπημα (εξού και το όνομα του Human Target, Ανθρώπινος Στόχος). Αυτή τη φορά, καλείται να αντικαταστήσει τον Lex Luthor, ωστόσο μια απροσδόκητη απόπειρα δολοφονίας έχει σαν αποτέλεσμα την θανατηφόρα δηλητηρίαση του Christopher, αφήνοντάς του μόλις δώδεκα ημέρες ζωής. Κι εκείνος, αποφασίζει να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από το απροσδόκητο τέλος του.
Στο ελάχιστο χρονικό περιθώριο που του απομένει, μόλις δώδεκα ημέρες, οι ανατροπές θα διαδέχονται η μία την άλλη και όσο οδηγούμαστε προς το γλυκόπικρο φινάλε, ο King καταφέρνει αφενός να χτίσει ένα πειστικό ρομάντζο που μετατρέπεται στην καρδιά της ιστορίας του, πατώντας με ευλάβεια στους σταθερούς κανόνες του νουάρ, αφετέρου να μας προσφέρει μερικά ιδιοφυή τεύχη, όπως το ένατο, το οποίο πιθανότατα θα λάτρευε ο Hitchcock.
Αισθητικά αριστουργηματικό, αλλά με αρκετές αφηγηματικές «αμαρτίες» στις πλάτες του, το The Human Target δεν στερείται ενδιαφέροντος, αλλά αποτελεί απτή απόδειξη πως ο Tom King έχει εγκλωβιστεί σε μια μανιέρα. Οι νεοφερμένοι θα εντυπωσιαστούν, οι φανατικοί υποστηρικτές του θα μείνουν ικανοποιημένοι, καθώς επιστρατεύονται ξανά όλα τα γνώριμα σεναριακά του κόλπα και οι υπόλοιποι θα αναρωτιούνται πότε θα βαρεθεί και ο ίδιος να αναλώνεται στα ίδια και τα ίδια, παίρνοντας τελικά την απόφαση να αξιοποιήσει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του πιο δημιουργικά.
