Η Όλγα (Ευαγγελία Μουμούρη) και ο Μανώλης (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) σχεδιάζουν να ληστέψουν μια τράπεζα και για τον σκοπό αυτό συγκεντρώνουν μια ομάδα κατατρεγμένων ώστε να τους βοηθήσουν: τον Νίκο (Βασίλης Χαραλαμπόπουλος), που έχει μείνει πρόσφατα χήρος, τον Βάκη (Πάνος Βλάχος), που η τράπεζα απειλεί να του πάρει το σπίτι, τον Μιχάλη (Προμηθέας Αλειφερόπουλος), που μπαινοβγαίνει στη φυλακή, τον Αντώνη και τον Αργύρη (Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Δήμος Γιγαντάκης), δύο νεκροθάφτες που τα βγάζουν πέρα δύσκολα, και τον Θέμη (Αχιλλέας Ζέρβας), έναν βραδύγλωσσο σερβιτόρο. Στόχος τους είναι οι θυρίδες της τράπεζας, και για να φτάσουν εκεί θα πρέπει να σκάψουν τούνελ.
Η νέα σειρά του Σωτήρη Τσαφούλια (Έτερος Εγώ, 17 Κλωστές) σε σενάριο των Βασίλη Ρίσβα και Δήμητρας Σακαλή, εμπνέεται από το λεγόμενο «ριφιφί του αιώνα», δηλαδή από τη ληστεία που πραγματοποίησαν άγνωστοι το 1992 εις βάρος μιας μεγάλης ελληνικής τράπεζας. Καθώς η ταυτότητα των δραστών εκείνου του εγκλήματος παραμένει άγνωστη, το Ριφιφί παίρνει μόνο την κεντρική ιδέα της ληστείας και επινοεί όλες τις άλλες λεπτομέρειες, αφηγούμενο τις ιστορίες διαφόρων μυθοπλαστικών χαρακτήρων.
Ο Τσαφούλιας θέλει να κάνει μια σειρά για τους κατατρεγμένους του συστήματος, για όσους η καπιταλιστική οικονομία άφησε με αίσθημα αδικίας στην ψυχή. Κανένα πρόβλημα ως εδώ, μπορεί το θέμα να μην είναι πρωτότυπο, με τη σωστή διαχείριση, όμως, μπορεί να καταστεί πάντα ενδιαφέρον. Τα στραβά αρχίζουν από την στιγμή που οι δημιουργοί – και κυρίως οι σεναριογράφοι – επιλέγουν συνειδητά να γράψουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όλους – μα όλους – τους χαρακτήρες τους. Αυτό είναι πρόβλημα και του σκηνοθέτη, καθώς ο Τσαφούλιας έχει, κατά βάθος, το ίδιο πρόβλημα με τον Οικονομίδη και τον Σμαραγδή (και πολλούς ακόμα): δεν μπορεί να αφηγηθεί ιστορίες χαρακτήρων που διαφέρουν από τον εαυτό του. Παντού, σε όλες τις δουλειές του, συναντάμε αυτό το πρόβλημα, αλλά στο Ριφιφί είναι πιο έντονο από ποτέ.
Έτσι, λοιπόν, έχουμε έξι χαρακτήρες που έχουν ακριβώς το ίδιο υπόβαθρο, το οποίο μάλιστα εκθέτουν, ο ένας μετά τον άλλο, μέσω τεμπέλικου exposition, στο τρίτο επεισόδιο της σειράς. Αν επιλέξουμε ένα αντίστοιχο παράδειγμα από heist film του εξωτερικού, το Ocean’s Eleven (2001) του Steven Soderbergh (Unsane, Kimi), θα διαπιστώσουμε πως ο χαρακτήρας που υποδύεται εκεί ο George Clooney διαφέρει ριζικά από εκείνον του Brad Pitt, του Matt Damon ή του Don Cheadle. Εδώ, είτε μιλά ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, είτε ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος, είτε ο Πάνος Βλάχος, είναι σαν να ακούς τον ίδιο χαρακτήρα.
Επιπλέον, η σειρά ηθικολογεί ανεύθυνα υπέρ των χαρακτήρων της. Όλοι τους είναι καλά παιδιά που το κακούργο σύστημα ώθησε σε παραβατικές πράξεις, όπως φροντίζουν να μας θυμίζουν οι ίδιοι κάθε δεύτερη σκηνή, ξεστομίζοντας ανόητες ατάκες τύπου «είμαι εδώ για να γ@μήσω το σύστημα που μας γ@μησε» – φράση που πρέπει να ακούγεται διψήφιο αριθμό φορών στη σειρά. Από την άλλη, είναι πολύ βιαστική και ανεπαρκής η δικαιολογία που προσφέρει το σενάριο για το γεγονός ότι οι πραγματικοί ληστές του 1992 δεν έκλεψαν το κεφάλαιο της τράπεζας, αλλά τις θυρίδες, δηλαδή τα προσωπικά χρήματα και πολύτιμα αντικείμενα του κοσμάκη. Προφανώς η πραγματικότητα απέχει έτη φωτός από τη μυθοπλασία, και καθόλου δε μας ενοχλεί αυτό (κάθε άλλο), αλλά δεν μπορούμε να ταυτιστούμε με το δράμα χαρακτήρων που με τις πράξεις τους ενδέχεται να καταδικάζουν άλλους ανθρώπους σαν τους ίδιους σε παρόμοια δράματα.
Από εκεί και πέρα, μπορούμε να εντοπίσουμε ένα σωρό αδυναμίες που προδίδουν κυρίως την έλλειψη εμπειρίας του ελληνικού κινηματογράφου στο είδος: κακογραμμένοι, μελοδραματικοί διάλογοι, σοβαροφάνεια, ανόητες κωμικές πινελιές που θυμίζουν ταινία της Marvel, απαράδεκτες στην πλειοψηφία τους ερμηνείες – με φωτεινές εξαιρέσεις όπως ο Χαραλαμπόπουλος, ο Αλειφερόπουλος ή ο Βλάχος (ο τελευταίος γιατί παίζει τον σταθερό ανθρωπότυπό του), οι οποίοι όμως ελάχιστα μπορούν να κάνουν με τους ρόλους τους εξαιτίας του σεναρίου.
Πάντως, σκηνοθετικά πρόκειται ίσως για την πιο προσεγμένη σειρά του Τσαφούλια, με την ανάπλαση της χρονικής περιόδου να είναι εξαιρετική. Αυτό, δυστυχώς, είναι το μόνο θετικό που μπορούμε να εντοπίσουμε σε μια σειρά η οποία αστοχεί πανηγυρικά σε οτιδήποτε θέτει ως σκοπό της και αποτελεί, συνολικά, το ναδίρ του δημιουργού της.
Δείτε το τρέιλερ εδώ. Η σειρά Ριφιφί είναι διαθέσιμη στην Cosmote TV.
