Ο Kevin McKay (Matthew McConaughey) είναι οδηγός σχολικού λεωφορείου στην Καλιφόρνια. Διαζευγμένος, ζει με την ηλικιωμένη μητέρα και τον έφηβο γιο του, ο οποίος τον απορρίπτει και τον περιφρονεί. Ο Kevin βαριέται τη δουλειά του και έχει απηυδήσει με τη ζωή του, καθώς θεωρεί ότι απέτυχε. Όταν φονικές πυρκαγιές ξεσπάσουν στην πολιτεία και 23 ανήλικοι μαθητές ενός δημοτικού σχολείου μαζί με τη δασκάλα τους, Mary Ludwig (America Ferrera), εγκλωβιστούν πολύ μακριά από τους γονείς τους, ο μόνος οδηγός που βρίσκεται εκεί είναι ο Kevin. Με το λεωφορείο του θα σπεύσει στο σημείο, θα παραλάβει τους μαθητές και τη δασκάλα, όμως η επιστροφή σε ασφαλές σημείο θα αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.
Δεν είναι τυχαία περίπτωση ο Paul Greengrass και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τον ταξινομήσουμε «βολικά» ως ακόμη έναν σκηνοθέτη δράσης. Τόσο οι ταινίες Bourne που έχει κάνει, όσο και οι βασισμένες σε αληθινές ιστορίες περιπέτειες που έχει σκηνοθετήσει (Bloody Sunday, United 93, Green Zone, Captain Phillips, July 22) έχουν επηρεάσει καταλυτικά το ύφος του μοντέρνου αμερικανικού σινεμά και ιδιαίτερα το είδος της δράσης, με τη διαρκώς χειροκίνητη κάμερα και το χαοτικό μοντάζ να έχουν γίνει σήμα κατατεθέν πολλών άλλων ταινιών και δημιουργών. Βέβαια, στο σινεμά του Greengrass ακόμα και το νευρώδες, ταχύτατο μοντάζ είναι πάντα αιτιοκρατικό, η δράση έχει γεωγραφία, απλά ο δημιουργός την τεμαχίζει έτσι ώστε να δίνει την εντύπωση του χάους και της έντασης.
Πέντε χρόνια πριν, ο Greengrass άλλαξε τελείως ρότα, όχι απλά καταπιανόμενος με ένα είδος που δεν είχε ξαναγγίξει, το γουέστερν, αλλά και διατηρώντας την κάμερα σταθερή και το ρυθμό πιο νηφάλιο. Το News of the World ήταν μια ενδιαφέρουσα, πραγματικά καλή ταινία, όμως είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει απευθείας στο Netflix εν μέσω πανδημίας, και, δεδομένου, ότι το γουέστερν δε διανύει την καλύτερη περίοδό του εμπορικά, πέρασε ελαφρώς απαρατήρητο. Έτσι, ο Greengrass επιστρέφει με τη νέα του ταινία, The Lost Bus, σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: να μεταφέρει αληθινές ιστορίες στην οθόνη, εξυμνώντας τον καθημερινό ήρωα της διπλανής πόρτας. Και πού θα έβρισκε καλύτερο υλικό για μια τέτοια ταινία, αν όχι στην περίπτωση ενός οδηγού λεωφορείου που έσωσε 23 παιδιά και μία δασκάλα κατά τις φονικές πυρκαγιές του 2018 στην Καλιφόρνια;
Συνεργαζόμενος, τη φορά αυτή, με έναν άλλο streaming κολοσσό, το Apple TV+, ο Greengrass παραδίδει ένα παλιάς κοπής φιλμ καταστροφής, επανέρχεται στο γνώριμο σκηνοθετικό ύφος του με την τρεμάμενη κάμερα και το νευρικό μοντάζ και ενώνει για πρώτη φορά τις δυνάμεις του με τον Matthew McConaughey, ο οποίος επίσης πραγματοποιεί την πολυαναμενόμενη επιστροφή του ύστερα από έξι χρόνια διαλείμματος από την υποκριτική. Μολονότι, όμως, το The Lost Bus διαθέτει αρκετές από τις κατακτημένες αρετές του αφηγηματικού αμερικανικού κινηματογράφου, όπως ο απόλυτος έλεγχος του τόνου, η εξυπηρέτηση του μηνύματος μέσα από τη δραματουργία και όχι η υποταγή της δραματουργίας στο μήνυμα και η τεχνική αρτιότητα, τούτη τη φορά ο Greengrass δεν αποφεύγει ορισμένους σκοπέλους που υποδεικνύουν πως η συνταγή του ίσως έχει αρχίσει να φθείρεται.
Το σενάριο του Brad Ingelsby δεν είναι καλοδουλεμένο. Οι χαρακτήρες του είναι γεμάτοι κλισέ και ο χρόνος γεμίζει ανέμπνευστα με μια παράλληλη ιστορία, μιας μονάδας πυροσβεστών που προσπαθεί να σβήσει την πυρκαγιά, η οποία δεν συναντά πουθενά τη βασική υπόθεση και πλήττει το ρυθμό. Όσο κι αν ο McConaughey επιστρατεύει την ικανότητά του στο κλάμα που τόσο θαυμάσαμε στο Interstellar (2014) του Christopher Nolan, περισσότερο νοιαζόμαστε για το χαρακτήρα του επειδή τον παίζει εκείνος, επειδή ξέρουμε ότι είναι αληθινή ιστορία κι επειδή από αυτόν εξαρτάται η σωτηρία 23 παιδιών – τη δασκάλα την παίζει η America Ferrera που είχε εκείνο το μονόλογο στην Barbie (2023) της Greta Gerwig, οπότε δε μας νοιάζει και τόσο – παρά επειδή η σκιαγράφησή του από το σεναριογράφο είναι δεξιοτεχνική.
Οι σκηνές δράσης είναι αψεγάδιαστες, τα ειδικά εφέ εντυπωσιακά – και θα ήταν εντυπωσιακότερα αν είχαμε δει την ταινία στον κινηματογράφο, αλλά η πλατφόρμα αποφάσισε να κυκλοφορήσει το φιλμ για λίγες μόνο εβδομάδες αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες – όμως από την ταινία απουσιάζει το πραγματικό πάθος που διέκρινε προγενέστερες δημιουργίες του Paul Greengrass. Ο Αμερικανός δημιουργός σκηνοθετεί στον αυτόματο, κάνει τη δουλειά του ως ευσυνείδητος επαγγελματίας, όμως δεν έχει πια να αποδείξει τίποτα κι αυτό τον κάνει να μη δοκιμάζει τίποτα καινούργιο. Το The Lost Bus βλέπεται ευχάριστα, δημιουργεί το πολυπόθητο σασπένς, ενδείκνυται για χαλαρή οικογενειακή ή παρεϊστικη προβολή, δεν είναι όμως μια ταινία που καταφέρνει να μας αφήσει και πάλι με ανοιχτό το στόμα.
